Nieuws
Teams
Programma
Uitslagen en standen
Verslagen

Clubinformatie
Lidmaatschap
Contributie
Sponsoren
SponsorKliks
Zaal
Fotoboek
Gastenboek
Inloggen

<<     Maart 2019     >>
Zon
Maa
Din
Woe
Don
Vri
Zat
     
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
      

Heren 2 - Zuvo 1

Over appels en fruit

‘VAN HEUMELEN!’. Druppels speeksels vlogen in het rond. Met een gezicht, vertekend van woede schreeuwde onze burgervader het uit. De stilte die volgde was oorverdovend, de spanning was nog meer voelbaar. Van heumelen keek op. Eigenlijk heette hij helemaal geen van heumelen. De burgemeester noemde hem nu eenmaal zo, en hij was er aan gewend geraakt. Benieuwd of zijn voornaam uberhaupt bekend was was hij ook niet meer. Enigzins afgevlakt, zo zouden we van heumelen wel kunnen omschrijven. Door de jaren heen was hij echter aan de vreemde uitspattingen van zijn leider. Maar dit keer was het anders, hij voelde dat er iets mis was. “Het zal toch niet weer te maken hebben met dat stelletje onverlaat uit het waasbeeckse?”.

 

“uuuh, ja, burgervader?”. Die keek hem aan. Keek naar zijn bureau. En ook van heumelen keek. In eerste instantie zag hij niets. Een paar verdwaalde pennen, wat dutsen en deuken. Maar ook een brief. Half opengevouwen. Met een vreemd logo. Was dat nou echt wat het leek? Het logo had een groene kleur, enigzins rond en een klein streepje omhoog in het midden. Het leek wel een beetje op het logo van dat hele grote telefoon / computer merk, maar dan wel compleet. “Vreemd”...

 

“LEES”. De houding van de burgervader sprak boekdelen. Er was iets vreemds bekends met deze brief, alsof hij geschreven was door een lang verloren zoon die op zoek was om zijn passie terug te vinden. Van heumelen dacht na. Met zijn roodharige verschijning was ook hij een vreemde in het dagelijkse bestuur van de gemeente waalwijk. Maar eerst die brief.

 

“Goedemiddag. Ik begreep dat u verantwoordelijk bent voor het reilen en zeilen binnen de gemeente waalwijk. Graag kom ik in contact met het zogeheten roemruchte twidde. Verhalen hebben mij bereikt, dat deze jongens in nood zitten. Om specifieker te zijn, ik heb begrepen dat er enkele beurse plekjes verschenen zijn op de appelhuidjes van het plaatselijke vlaggenschip. Als liefhebber voel ik de roep tot hulp. Daarom zou ik graag langskomen om enkele fruitmandjes en wellicht een klein goudappeltje toe te voegen aan het geheel. Met vriendelijke groet, Jan Onagold.”

 

Van heumelen bibberde. Van heumelen beefde. Hij kende de burgemeester heel goed, en wist wat er zou komen. “AL ZET JE EEN TANK VOOR DAT SPORTCENTRUM, AL SLUIT JE DAT COMPLETE DORP AF, DIE KOMT ER NIET IN. DAT TEAM, DAT VERVLOEKTE TEAM, HET GEBEURD NIET!” En van heumelen was het daar van harte mee eens. Tegenspreken deed hij niet, immers, waarom zou je? Hij zag er de lol niet van in. Maar hij moest natuurlijk nog wel maatregelen nemen.

 

Al dit gebeuren ging aan de pruttelende persmuskiet voorbij. ’S Avonds 21:00, een leuk wedstrijdje tegen Zuvo. Het twidde was in personele nood, zoals ze al 4 van de 5 wedstrijden zijn. Voordeel wederom voor Nick is dat er geen enkele reden was om een opstelling te maken; je stelt gewoon alle fitte spelers op, en klaar. Aangevuld met de schoonzoon van superman begonnen uw helden de wedstrijd. Onder leiding van een scheidsrechter met nog meer ervaring dan het vlaggenschip, en onder het oog van een dertigtal trouwe supporters begon de wedstrijd. Nick was niet helemaal scherp; in een vlaag van volkomen verstandsverbijstering riep hij Lambik bij zich om te tossen. Nu wordt a) er al jaren niet meer getosst, en b) is Lambik 50% van de wedstrijd niet aanwezig binnen het veld. Niet getreurd, heren 2 mocht aan haar favoriete kant beginnen. Vervolgens werd afgesproken, na een tip van scout Johannekes, te serveren op de libero. Nick, nog denkende aan een prachtig blaaskapel, vroeg nog even welk nummer die had. 

 

Welk nummer die had. Wat volgde was een korte stilte, een bulderend lachsaldo en een compleet ontspannen tweede. We denken nog steeds dat hij het expres deed, maar dit terzijde.

 

Lambik, nog steeds niet bekomen van het feit dat hij als aanvoerder mocht beginnen, besloot als eerste eventje het blok te testen en kreeg de bal netjes op de voeten terug. ‘MILJAAR! Hij zit dicht jongens, maar ik zie wat gaatjes, dus we kunnen’. En ze gingen. Ze zwoven, ze zwaven, ze zwifden de bal langs het arme ZUVO. Het tweede leek getergd, en Zuvo ontbrak het aan wedstrijd ritme. Veelvuldig wist de spielmacher van dienst de gaten te vinden in het rammelende blok van de trots van Zundert. De ballen wederom pijlsnel ingepoeierd op het midden. Edje, de enige lopende passer van dienst, leverde elke bal tot op de centimeter nauwkeurig af en scoorde enpassant nog ff wat puntjes, frutser had na 3 wedstrijden eindelijk zijn draai gevonden op de voor hem nog steeds vreemde diagonaal positie en franzel stond zoals gebruikelijk weer wat toe te kijken en af en toe een showtje weg te geven door een onmogelijke bal te redden. Enkel de almachtige superman was nog wat roestig, maar dat geeft niet; we weten dat hij altijd twee setjes nodig heeft om warm te worden. Met 25-18 werd de eerste set een prooi voor de mannen van Smits. 

 

De tweede set. Meer tegenstand, Zuvo was drie posities doorgedraaid omdat ze gek worden van de muur van Vik en San (gem. 1.95). Waar ze niet op gerekend hadden, was dat ze vervolgens de muur van muller, lambik en frutser tegen kwamen (gem. 1.99). Arm Zuvo. Hoe ze ook probeerde, de lange mannen van Smits gaven geen centimeter ruimte weg. Een tikbal dan maar. Wat er vervolgens gebeurde, is iets wat nog lang op mijn netvlies blijft staan beste lezer. Lambik ziet de tikbal (is op zich al een wonder). Lambik rent naar de tikbal toe (is al helemaal een wonder). Lambik glijd uit (is geen wonder). Lambik landt boven op zijn buik en met platte hand naar voren (is best bijzonder). De bal valt vervolgens boven op zijn hand, waarna het punt door de langzaam loskomende superman verzilvert werd. Ongeloof en stilte daalde neder vanaf de tribune. Lambik speelde vervolgens een prachtige imitatie ‘dat het allemaal zo bedoelt was’, maar wij weten wel beter. 11-7. Hadden uw trouwe supporters tijd om op adem te komen? Neen. Zuvo probeerde hetzelfde trucje als Lambik, iets wat door de oude ogen van uw twidde niet werd opgevangen. Met de ruggen naar het net stond men het punt al te vieren. Maar dan is daar nog altijd d’n duitser. Zijn oog voor detail, zijn deutsche degelijkheid. De bal kwam terug, dreigde bovenop de juichende Sander te vallen. Als een haas die op jacht is naar zijn hol dook der rabbit voor onze spielmacher, maakte een onderhandse pirouette en passte de bal ineens terug het achterveld van zuvo in. Die hadden daar vervolgens totaal niet op gerekend. Het bleek de genade klap van deze set, Zuvo kwam de achterstand niet meer te boven en met 25-19 werd het al snel 2-0.

 

En toen. Tumult. Kanonschoten. Geschreeuw. Gillende kinderen, angstige momenten. Het tweede kreeg er weinig van mee, maar wat er op de tribune gebeurde benam je de adem. Een donderende lading appels kwam de trap opgerold. Met kistjes tegelijk werd een pad gebaand voor een goudreinetje. Niemand hield hem weg van het roemruchte twidde nondejuh! Ook hij wilde met eigen ogen het pareltje uit waasbeeck aanschouwen. En we besloten hem waar voor zijn geld te geven. De derde set is altijd moeilijk, en deze was niet anders. Zuvo schakelde een tandje bij, zetten er wat andere jongens in en probeerde van alles. Maar uw twidde kan nog steeds teren op 25 jaar volleybalervaring de neus. Een spannende pot volgde. Atak’55 bleek echter onklopbaar. De pass bleef prima verzorgd, Sander kon met voldoende dreiging op het midden de buitenmensen constant tegen een eenmansblok krijgen en frutser, edje en superman maakten hier veelvuldig gebruik van. 25-22, en de 3-0 was een feit. 

 

De laatste set werd eveneens een set van momenten. Het roemruchte twidde bleef sterker, veel sterker, maar bewaarde de kers voor het laatste. 23-16 voor. Een rommelige rally. Totdat Sander besloot dat het tijd werd iets anders t doen. Hij speelde de bal omhoog. Iets achter hem. En met omhoog bedoel ik ook, omhoog. Ongeveer richting de lampen. Nee, exact richting de lampen. Zo hoog dat zelfs een giraf een trapje nodig zou hebben. De tegenstanders probeerden te springen, maar merkte algauw dat het veeeeeulste hoog was. Behalve voor likke lik. Het kanon, de springveer. Hij zette af, zweefde, vloog! Met  zijn knieen kwam hij boven het net uit, en gaf dat ding een foohn die in waalwijk nog wel te horen was. De burgemeester schrok wakker, van heumelen hoorde en wist dat het te laat was. De 4-0 overwinning was een feit. Het twidde staat eerste.













V.C. Atak '55 • Secretariaat: Watersnip 57; 5165 KN Waspik • t. (0416) 316805
Website: www.atak55.nl • E-mail: secretariaat @ atak55.nl • Rabo De Langstraat: NL43RABO0156593947 • KvK Brabant: 40271499 • Nevobo Regio Zuid: CKM1V5G